Wat maken we mee

Vanmorgen kwam mijn opvangpapa naar mij toe met mijn eten en zei: Floke, vandaag is het jouw dag. Vanavond gaan ze je in de bloemetjes zetten op de FB pagina van Buddy Kat. Vertel jij maar eens even hoe het met je gaat. 

Maar euhhh .... wat moet ik dan nog gaan vertellen?

Ik ben Flo, ik ben een lapjespoes van 6 jaar oud en ik woon in ...

Neen, flauw hé, was maar een grappie ;-)

Ik weet echt niet meer wat ik moet vertellen! Ik woon nu al meer dan drie jaar bij mijn opvangpapa. Eerst met mijn vier zonen en naderhand kwam Morre erbij. 

Waarom? Omdat wij allemaal aidspositief zijn.

Klinkt zo akelig hé, aidspositief, maar wij zijn echt niet eng hoor! 

Wij zijn gewoon katten zoals ieder andere kat, die misschien op langere duur een tikkeltje meer zorg nodig hebben, that's it. Wij genieten ook van knuffels, aaitje over ons koppie, lekker eten en nog veel meer.

Zoals jullie weten, kunnen Morre en ik het héél goed samen vinden. Wij zijn twee pootjes op één buik en kunnen niet meer zonder elkaar. Vroeger was ik echt kattig, een echt meisje. Nu ben ik wat milder geworden en de laatste maanden voel ik me ook helemaal ontspannen bij mijn opvangouders. Ik geniet nu intens van de knuffels en ga ze ook zelf vragen. Dat durfde ik eerst niet, daar was ik veel te verlegen voor hihi. Ze mogen me nu zelfs over mijn rugje aaien. Daar moest ik eerder helemaal niets van weten, jakkes.

Morre en ik genieten van onze buitenren, luieren in het zonnetje. Soms komt Sumo even met ons buurten, dan komt Winston weer even langs. Er is wel altijd iets te doen bij ons hoor. Dus ja, jullie horen het wel dat we het best naar onze zin hier hebben. Toch zijn Morre en ik op zoek naar ons eigen personeel en eigen huisje. Ik weet het, kleine kittentjes zijn veel leuker en zien er snoezeliger uit. Maar vergeet niet dat die ook groot worden, net zoals wij. 

Dus pleaseeeee, help je mijn oproepje te delen zodat Morre en ik ons Forever-huisje zouden krijgen? Na meer dan drie jaar bij een opvanggezin te wonen, is dit toch niet teveel gevraagd, toch?

Ik ga maar weer in mijn nieuwe kartonnen huisje liggen en wachten. Morre en ik blijven hopen en wachten op de grote dag. We geven de moed niet op!