Logo Adopteer Een Hond

Gestorven katten


Volg ons op Facebook

Natuurlijk krijgen we niet alleen maar te maken met de 'survivors' onder de gevreesde kattenaids ziekte. Er zijn tevens katten waar we met groot verdriet afscheid van moesten nemen. Maar hun naam staat in ons geheugen gegrift. We zullen hen nooit vergeten...

Olav

Ach lieve Olav toch….

Wat hadden we gehoopt jou nog een tweede kans te mogen geven, maar het heeft niet mogen zijn. Ondanks onze opfrisbeurten en verwennerij bleef jij er verschrikkelijk suf bij lopen, ook eten lukte niet. Een extra onderzoek door onze dierenarts wees uit dat je een tumor had die door je kaak heen was gaan groeien. En die vieze tumor deed je afzien. Je had een enorme pijn, waar wij niets tegen konden beginnen. Het enige wat we nog voor je konden doen, was jou een verdere lijdensweg besparen. Want het ging niet meer voor jou…

Bij het eerste spuitje viel je al heel snel in een diepe slaap, je was duidelijk helemaal“op”…

Rust zacht lieve, lieve Olav. Je bent nu op een plek waar geen pijn en onrecht meer is. Je zit voor altijd in ons hart! 

 

Oscar

Lieve Oscar, samen maakten we de mooiste herinneringen, en samen gingen we voor het laatste afscheid.
Onvoorwaardelijk, in voor en tegenspoed. Zo zou het altijd moeten zijn.
Rust zacht lieve knuffel van mij xxx

Basje- 17 maart 2017

Slaap zacht allerliefste Bas

“Ik heb je neergelegd, alsof je lekker ligt te slapen. Voor mijn gevoel, moest ik dat doen.
Je oogjes gesloten, totale rust in jouw lijfje.
Waarom.......
Binnen enkele dagen zo ernstig ziek, dat er geen manier was om jou te kunnen helpen.
Die grens was bepaald, zelfs voordat ik het wilde beseffen. Lieve Basje, ik heb je nu kunnen knuffelen, maar op deze manier voelde het zo verdrietig. Geef mij dan maar een blazende Basje, waar ik niet aan mocht komen.
Ik hoop dat je toch mijn liefde gevoeld hebt, vanuit de afstand die je hield. Weet dat ik je nooit had laten gaan, als er een sprankje hoop geweest was. Geen angst en pijn meer voor jou. Ik geef je nu een kus en laat je rustig gaan....
Dag lieve Bas x
Je opvangmama”

We hadden het je graag gegund. Wat hadden we jou weer beter willen zien worden. Lieve Basje, we kunnen alleen maar hopen dat je nu rust hebt gevonden en op een fijne plek bent. Rust zacht lieverd…

Casper 21 februari 2017

Casper is een sterretje geworden…

Na een maand van intensieve zorgen, hebben we gisteren de strijd dan toch moeten opgeven. Casper gaf duidelijk aan dat hij op was, het was tijd om afscheid te nemen van onze lieve jongen, we moesten hem laten gaan... Naast katten-aids (in een ver gevorderd stadium) had hij leukemie en ook met zijn darmen zat het enorm fout. Een opeenstapeling van factoren die maakten dat Casper uiteindelijk aan het einde van zijn krachten is gekomen.

Ach lieve Casper toch, hadden we je kunnen helpen indien we je vroeger ontmoetten? We zullen het nooit weten. Onze enige troost is dat we jou in deze laatste periode hebben kunnen bijstaan, verwennen en laten voelen wat liefde is. Want ondanks je korte tijd bij ons waren we helemaal verliefd op je geworden.

Lieve lieve Casper, je bent nu op een plek zonder pijn of leed. Rust zacht prachtig kereltje…

Diaz - 24 september 2016

Lieve Diaz, mooie kanjer van me,
Toen ik je eerste foto zag, was ik verliefd. Ik grapte nog tegen Rob “gelukkig was hij er nog niet toen het opendeurdag was bij buddy kat, of we waren weer een kindje rijker”. Kort daarna volgde het nieuws dat je in de laatste fase van nierfalen was aanbeland en dus niet meer lang zou leven. Ik vond het zo sneu dat je die laatste periode van je leven in een asiel zou moeten doorbrengen. Hoe huiselijk buddy kat ook is, en hoe lief de verzorgers ook zijn, een terminaal katje verdient knusheid, gezelligheid, liefde en stabiliteit, 1 gezicht om zich aan op te trekken. Dus ik stelde me kandidaat om jou hier in huis te nemen. Ik hoopte op maanden, en vreesde voor weken, maar nooit had ik gedacht dat het maar dagen zouden gaan zijn.
Mijn lieve Dizzie, hoe kort je verblijf hier ook was, je kon ontspannen en je hebt genoten. We hielden van elkaar vanaf het moment dat ik je kopje kuste in Buddy Kat en die liefde zal voor altijd blijven hangen. Vandaag voelde ik dat je het niet lang meer zou trekken. Je kreeg nog enkele van je lieve verzorgsters op bezoek, en jullie namen liefdevol afscheid van elkaar. Maar toen zuchtte je en zagen we het allemaal: jij was op.
Een laatste ritje richting dierenarts, waar je zachtjes van ons heen bent gegaan. Ik heb je in je mooie grote oogje gekeken tot je dit zachtjes sloot, en ben je blijven strelen tot je hartje ermee ophield. 
Lieve Diaz, ik had je graag langer bij me gehad, veel langer, maar tegelijkertijd ben ik ongelofelijk dankbaar voor elke dag die we samen hebben doorgebracht, in elkaar verstrengeld. Lieve man, ik ga je missen.
 
Neusje, van je opvangmama xxxx
 
Finn - 19 september 2016
 

 

Mijn Finneke is niet meer.
De ontstekingen in zijn mondholte en tong waren met alle medicatie die hij had gekregen niet onder controle te krijgen. 
De aids had toegeslagen en hoe Finn met ons ook vocht, hij kon de strijd niet winnen. 
Finn zat graag bij mij op schoot maar op het laatst was dit voor hem al teveel doordat hij pijn had.
Toen wist ik dat zijn tijd was aangebroken.
Met pijn in het hart maar wetende dat dit voor hem de beste oplossing was, heb ik hem los moeten laten.
Finn, bedankt voor onze mooie tijd samen die helaas te kort mocht duren.

Je opvangmama.

Klaas - 2 maart 2016

Klaas is er niet meer .....
4 dagen geleden hebben we je verwelkomd in Buddy Kat. Je was ziek en had verzorging nodig. We merkten dat je bijna niet at, je had het moeilijk met ademen, je was bang. Toch genoot je van de aaitjes op je koppie en duwde je zachtjes tegen onze hand om nog meer aaitjes.
Vandaag was de grote dag, op onderzoek bij ome Brecht met jou. 
We waren overtuigd dat als je tandjes getrokken werden, alles weer goed zou komen. Je klampte de pootjes rond de armen van de verzorgster toen ze je in de kattenmand wilde zetten. Je was zo bang, waarom? Tijdens de autorit heeft de verzorgster je meermaals geaaid door het deurtje van de kattenmand. Je duwde met je kopje tegen haar vinger, zo lief. Aangekomen bij de dierenarts was je heel kalm, te kalm. De verzorgster stelde je nog gerust dat alles goed ging komen.
Niets is minder waar!
Kanker had jou in zijn macht en je was niet meer te redden. Met heel veel pijn in het hart hebben we je moeten laten gaan. We hadden je nog zo graag geknuffeld en liefde gegeven, maar het mocht niet zijn.
Klaasje ..... 4 dagen ben je in Buddy Kat geweest en je pootafdrukjes staan in ons hart gedrukt.
Dag lieve jongen, geen pijn meer voor jou, we gaan je missen!
 
Het Buddy Kat team xx
 

Guus - 26 oktober 2015

Vanmorgen kwam als een donderslag het nieuws binnen dat Guusje er niet meer is. Guusje is afgelopen week met spoed naar onze dierenarts gebracht. Hij had zijn hele bekje ontstoken, ook de keelholte was aangetast, boosdoeners waren de hoektanden. Ter plekke werd beslist dat deze verwijderd moesten worden. Zo gezegd, zo gedaan!
De dag erna is zijn opvangmama hem gaan ophalen en wat zag Guus er toch zielig uit. Het is een zware operatie geweest en dat hij daarvan moest recupereren, waren we ons met zijn allen van bewust. Toch verliep het genezingsproces niet zoals het moest. In tegendeel, het ging van kwaad naar erger met Guusje.
Zaterdagochtend is hij met spoed terug opgenomen bij onze dierenarts. Hij had vocht op de longen, zijn bekje was nog steeds ontstoken ondanks de behandeling met antibiotica en ontstekingsremmer. Hij had het benauwd en heel diep van binnen wisten we dat het niet gemakkelijk ging worden voor hem. Ome Brecht heeft nog alles uit de kast gehaald voor Guus. Helaas heeft de FIV de overhand gekregen en heeft hij de strijd moeten opgeven.
Vanmorgen is Guus door een verzorgster opgehaald bij de dierenarts en meegenomen naar Buddy Kat. Hij ligt daar opgebaard en de verzorgsters kunnen nog allemaal afscheid nemen van dit lieve mannetje. Guus zal gecremeerd worden in Roermond en dan terug naar 'huis' komen in een urne in Buddy Kat. Geen pijn meer voor jou lieverd, je hebt je strijd gestreden.
Lieve Guus, we zullen altijd de mooie herinneringen met jou koesteren. Jij was een schoot-en knuffelkater waar we met zijn allen ten volle van hebben genoten. We hadden je nog zoveel mooie momenten gegund.
 
Het Buddy Kat team xxx
 

Nikko - 20 juni 2015

Verslagenheid in Buddy Kat, onze knuffelbeer Nikko is niet meer!

Nikko kwam verleden jaar in juni bij een opvanggezin van Buddy Kat terecht. Zijn baasje was overleden en sinds die tijd slenterde hij in de tuinen in de buurt rond. Hij at niet goed, verzorgde zich niet goed, zijn vacht raakte vervilt en ging zienderogen achteruit. De meldster had dit in de gaten en heeft onze VZW gecontacteerd voor hulp. Gelukkig maar!
Eerst werd zijn vacht geschoren zodat de klitten hem al niet meer pijn deden. Zijn mondje was flink ontstoken, hij had diarree, er was werk aan de winkel met dit kereltje. Ook werd er bloed afgenomen om te zien of er nog andere dingen niet oké bij hem waren. Hieruit werd vastgesteld dat deze lieverd ook aidspositief was. Nadat hij aangesterkt was, kon hij einde augustus naar Buddy Kat verhuizen. 
Nikko stelde meteen zijn eisen tegenover de andere bewoners van Buddy Kat en de verzorgers. De bank was ZIJN bank en meneertje lustte alleen maar het beste voer, paté van Sheba .... daar was hij helemaal dol op. Gaf je hem iets anders dan trok hij zijn neus op en keek je aan van, eet dat maar zelf op, hoef ik niet! 
Hij ontpopte zich tot de grote knuffelbeer van Buddy Kat, de schootjeszitter! Kwam je binnen in Buddy Kat, Nikko stond je meteen op te wachten om je te begroeten. Hij liep dan meestal naar de bank om je uit te nodigen om te gaan zitten. Jaaaaa, zo kon hij op je schoot komen liggen om zich lekker te laten vertroetelen. Nikko stal met zijn mooie koppie ieders hart en hij hoorde gewoon bij het interieur van Buddy Kat zeg maar. Eigenlijk heb je maar een goed jaar in Buddy Kat gewoond, toch leek het of je er al jaren verbleef. Je aanwezigheid was enorm, de liefde die je aan ons gaf was groots, ook toen je zieker begon te worden. Een hele tijd geleden is Nikko in het laatste stadium van de aids gekomen. Wij (verzorgers van Buddy Kat) hadden daarom besloten hem niet meer te plaatsen en hem bij ons te houden tot het einde. De verzorging werd intenser, de medicatie moest aangepast worden, maar gohhhhh ...... wat genoot het ventje nog. Hij spinde, kneedde met de pootjes, kwam lekker bij je tuttelen op schoot. Zolang hij nog 'katwaardig' kon leven, gunden we hem dat dan ook van harte. Gisterenavond ging het helemaal verkeerd!
Tijdens de avonddienst van de verzorgster kreeg Nikko het héél erg benauwd. Het was duidelijk dat hij meteen naar de dierenarts moest, er werd ook meteen met hem gereden. Toevallig was er een vergadering voor de buddykatverzorgers en de sfeer was plotseling bedrukkend. Bang afwachten op een telefoontje van de dierenarts wat er met ons mannetje aan de hand was.Trinnngggg, telefoon ...... Nikko is niet meer!
Onze allerliefste knuffelbeer is rustig heengegaan, en heeft geen pijn meer nu. Daar zaten we dan met zijn allen, wachtend tot hij terug in Buddy Kat zou aankomen. We hebben Nikko op zijn favoriete plekje in Buddy Kat neergelegd. Op Zijn bank in Zijn mandje, een bloemetje erbij, heel erg emotioneel! We hebben hem met ons allen geaaid, gehuild, en herinneringen opgehaald.
Lieve lieve Nikko, wat gaan wij jou enorm missen lieve schat. De eerste weken zullen pijn doen als we Buddy kat binnen komen. Geen Nikko meer die op je wacht aan de deur, geen Nikko meer die schreeuwt om eten, geen Nikko meer die er alles aan doet om op je schoot te kunnen liggen. We troosten ons met de gedachten dat we nog alles voor je gedaan hebben wat we konden. Heel veel mensen hielden van jou, ook je adoptiemama's op afstand zullen verdrietig zijn. Jij zal voor altijd een speciaal plekje in ieders hart blijven hebben. 
Rust zacht lieve jongen, wij gaan alle mooie herinneringen aan jou met ons volle hart koesteren!
 
Het Buddy Kat team xxx
 
Floortje - 21 augustus 2014
 

Een "zwarte" dag in Buddy Kat!
 
We hebben dit jaar al enkele mooie plaatsingen van onze Buddy's mogen meemaken. Helaas, totaal onverwacht, hebben we afscheid moeten nemen van ons Floortje.
Begin augustus kwam Floortje in de opvang bij Buddy Kat. Een klein, iel, timide zwart poesje, zo ontzettend schattig. Iedereen die haar zag, werd op slag verliefd op haar, of je wilde of niet, je moest gewoon.
Op de opendeurdag heeft ze genoten van de aaitjes en de knuffels die ze kreeg.
Wonder boven wonder werd ze diezelfde dag gereserveerd/geadopteerd door bekenden van de VZW. Floortje moest eerst nog aerosol krijgen en een check-up, vooraleer ze definitief geplaatst werd. Alles ging haar voor de wind, iedereen was blij voor haar dat ze zo snel haar gouden mandje zou krijgen. Plots begon dit lieve meisje minder te eten, werd wat futloos, een beetje depri? De buddykatverzorgers deden hun best om haar zo goed mogelijk te vertroetelen en te verzorgen.
Afgelopen maandag werd Floortje stiller en stiller, wat was er aan de hand met jou?
Gisteren besloten we haar te laten opnemen bij de dierenarts, hier was iets aan de hand en het zag er niet goed uit. Vannacht is ze zachtjes heen gegaan.
Lieve, lieve Floortje.....ondanks dat je maar enkele weekjes in Buddy Kat hebt gewoond, ga je een enorme leegte achterlaten. We zullen je lieve koppie missen meisje, je zachte gespin als je werd gestreeld, je doordringende kijkertjes.
Afscheid nemen doet pijn, voor altijd in ons hart Floortje.
 
Het Buddy Kat team xxx
 
Een speciaal gedichtje ter ere aan Floortje,
 
Afscheid
 
Afscheid is wanhoop.
Afscheid doet pijn.
Afscheid is het besef dat je ‘r niet meer zult zijn.
 
Afscheid is angst.
Afscheid is kil.
Afscheid is jou laten gaan, terwijl ik niet wil.
 
Afscheid is onmacht.
Afscheid is verdriet.
Afscheid is de leegte die niemand echt ziet.
 
Afscheid is rouw.
Afscheid is gemis.
Afscheid is hetgeen soms zo onvermijdelijk is.
 

Thor - 20 mei 2014

Grote verslagenheid in Buddy Kat!

Onze lieve Thor (Thorremans) is er niet meer.
Thor is verleden jaar in juni in de opvang gekomen van Buddy kat.
Hij heeft een zwaar zwerversleven gehad. In de buurt waar hij met de groep leefde werd hij bekogeld met stenen door de mensen en weggejaagd. Omdat hij grotendeels zwart van kleur was, dat bracht ongeluk volgens hen.
Ondanks zijn nare ervaringen met mensen, was en bleef Thor een echte mensenvriend. Heerlijk langs je liggen, knuffelen, spelen met de hengel.....hij kon van alles zo intens genieten. Zijn extra kenmerk was zijn wipneusje. Soms noemden we hem kabouter Plop voor de grap.
In oktober bleek na bloedcontrole dat Thor ook suikerpatiënt was. Ook dat nog....niet alleen aidspositief maar ook nog diabeet.
2x daags kreeg Thor zijn insuline en dat onderging hij of het de normaalste zaak van de wereld was. Wij (de verzorgers van Buddy Kat) genoten van Thor tijdens onze dienst en hij van ons.
De laatste 2 weken ging het iets minder met hem. Hij werd slomer, speelde niet meer zo intens. Het leek wel of hij moe was, uitgeblust. Thor was niet meer onze Thorremans zoals we hem kenden. Gisteren zijn we met hem naar de dierenarts geweest voor controle.
De bezorgdheid over Thor werd groot, het zag er echt niet goed uit voor hem, maar we hielden hoop. Vanmiddag is onze allerliefste Thor van ons heen gegaan.
Je was op hé manneke? Rust nu maar uit aan de overkant van de regenboogbrug.
Lieve lieve Thor, jij gaat een grote leegte achterlaten in Buddy Kat. Het plekje waar je lag in de klimpaal zal voortaan leeg zijn. Lieve jongen toch...... tranen rollen over de wangen van de verzorgers van Buddy Kat. Onze Thorremans zal altijd een speciaal plekje in ons hart behouden.
We gaan je missen kereltje, nog een hele dikke knuffel,

Het Buddy Kat team xxx
 

Doezel 21 maart 2012

Je bent zelf gegaan
Zonder gedag te zeggen
We hebben geen afscheid kunnen nemen
Maar misschien…
hadden we dit al gedaan

Klimmend omhoog
Slof slof slof
Luide miauwtjes
Lodderige blik
Nestelend onder onze kin

Wat gaan wij jou missen

Nu is het voorbij
Geen Doezel meer in Buddy Kat
Geen hoopvolle blik meer,
die ons zo kon bekoren

Rust zacht taaie man
We houden enorm veel van jou,
we zullen daar nooit mee stoppen

De lente is begonnen
Nieuw leven
We zullen een bloem voor je planten,
zodat je weer opnieuw bent geboren

Dag Doezie, ouwe rakker, Doezeltje, schatje, lekker ding
Voor altijd in ons hart
Al jouw buddy's van Buddy Kat 

Ben blij dat ik ons Doezeltje gisteren nog lang heb mogen knuffelen tijdens mijn dienst in BK. Rust zacht lieve Doezel en veel liefs,
Buddy Toos

Doeziewoezie, ik ga je zo missen... Je scherpe nageltjes in mijn benen als je me als klimpaal gebruikte, je mwa-mwa-iauw bij de deur om eten, samen gezellig op mijn schoot slapend... wat een sterke jongen was jij. Je zag er wat verkreukeld uit, maar dat maakte je net o-zo-schattig. Voor altijd in mijn hart. Rust zacht lieve jongen x 
Buddy Ellen

Slaapzacht Doezeltje . . . Zal je missen. Men hartje doet er pijn van.
Buddy Peter L

Lekker op schootje, genietend van elke minuut. Zoveel liefde gegeven tot je op was. Rust zacht Doezeltje... Buddykat zal je missen ♥
Buddy Christy

Liefste Doezel,
Je bent er niet meer,  en in mijn hartje doet dat zeer.
Ik heb je maar een paar keer gezien, maar werd meteen verliefd op je onnozel smoeltje en met je verlangende ogen naar knuffels.
Want hangen in de nek was voor jou één grote pret.
Je hebt niet veel geluk gekend, maar de 15 maanden  bij Buddykat werd je dik en dubbel  verwend.

Liefste Doezel, het ga je goed en misschien komen we ons ooit tegemoet.

Liefs, en een dikke knuffel van je adoptiemama Marie-Jeanne  xxx
 

Lieve Doezelie,

15 maanden geleden kwam je bij ons binnen in Buddykat. Je was één hoopje ellende, je zag niet uit…..staartje krom, tongetje uit je bek, een huidprobleem….noem maar op.
En toch lieve jongen, het was net die “lelijkheid”, die jou zo mooi maakte. Je was zo een aanhankelijke kater, aan de benen opklimmen om je knuffels  te vragen. Kopjes geven en duwen om er nog meer van te krijgen, je liet je zo graag betuttelen van ons.
Menige keren ben je in een dal belandt en steeds wist je er weer uit te geraken. Jij was een sterke “oude knakker”, en als je honger had liet je je horen. Jouw miauuuuuw galmde door heel Buddykat, je stond te “ijsberen” voor de deur tot je je eten kreeg,  en dan smulde je er op los.
De laatste tijd ging het steeds minder met je jongen, we zagen je achteruit gaan en je hield je kranig. Je bent blijven vechten tot je laatste snik en je hebt genoten van de knuffels en liefde die je van ons kreeg tot je laatste snik.
Het beeld van hoe ik je heb gevonden vanmorgen in Buddykat , zal ik nooit meer vergeten. Het enige waar ik me in kan troosten is dat je gelukkig was in Buddykat en dat je geen pijn hebt gehad. Mensen in heel het land hielden van jou lieve schat, vele adoptiemama’s van jou zullen een traantje laten.
Lieve Doezelie, ik ben blij je gekend te hebben en voor je gezorgd te mogen hebben. Vergeten zal ik je nooit, ons zorgenkindje is er niet meer…..en het gemis van jou in Buddykat zal vreselijk zijn. Jij hebt een heel apart plaatsje in mijn hart schat, rust zacht.

Je Buddymama Bina

Rowan

Lieve Rowan,
Je bent niet meer onder ons.... je kreeg kanker.... een lymfosarcoom. Verdorie jongen!  Waarom nou jij...
Je had een gezwel zo groot als een tennisbal ter hoogte van je maag en we konden je helaas niet meer redden.
Jouw opvangmamma zal nog een verhaaltje over jou maken, maar wij zeggen je nu: Je bent nu tussen de sterretjes en je blinkt en geeft warmte... Je was een kanjer van een dier en we zijn blij jou gekend te hebben lieve schat. Hou je taai daarboven...
Liefs

Rowan, lieve jongen
Tig keer heb ik me al voor de pc gezet om afscheid van jou te nemen, maar ik kon t niet. Jou afscheidsverhaaltje betekende dat ik moest aanvaarden dat je er niet meer was…….  Dat kon niet, dat mocht niet, je was nog veel te jong, lieverd.  Ik heb je gevonden op de parking naast het voetbal terrein, een slap vodje was je.  Ik bracht je naar de dierenarts en daar bleek dat je net als Arne ( op dezelfde plek in erbarmelijke toestand gevonden) fiv + was. Je werd aan infuus gelegd en verzorgd. Je knapte redelijk goed op, kwam aan en werd sterker.
Jou oogjes waren zo mooi, ik verdronk er dagelijks in, die kijkers, die wijs de wereld in keken. Je was een lieve, tevreden jongen, veel moest je niet hebben om luidkeels te spinnen. Je had artrose, wat geregeld toch wel voor pijn zorgde en toch was je altijd een lieve knuffel.
Je mocht na een tijdje naar een ander gastgezin, met pijn in men hart liet ik je gaan. Ik wist dat het beter was voor jou, veel meer ruimte om te lopen en alle knuffels voor jou alleen. Je ging bij Elly in opvang, ze heeft je alle liefde en zorgen gegeven, je hebt mogen genieten jongen.
Wat ben ik geschrokken toen de telefoon kwam dat t helemaal niet goed met je ging, je had kanker. Een agressieve vorm, die op korte tijd je leventje heeft verwoest. De toekomst, die wij voor jou in petto hadden, was weg geveegd, het lot had anders beslist…….
Rowan, lief ventje, nu werd het hoog tijd dat ik je verhaaltje ging schrijven. Ik moest het eindelijk onder ogen zien, je los laten, het was en is niet fair om je te laten rond dwalen, dat heb je niet verdiend. Het is goed jongen, ga maar over die brug, daar is een wereld zonder pijn, zonder kou en zonder honger. Ooit zie ik je weer, lieve vent, ooit sluit ik je weer in men armen en dan laat ik je nooit meer los…..
Ik zeg geen vaarwel, ik zeg tot ziens.
Wil je men lieverds daar over de brug gedag van me zeggen en een dikke knuff geven? Voor jou nog een warme zoen, een zachte virtuele streling over je bolletje. Dag lieve jongen, ga nu maar gauw, steek de brug over en wees gelukkig !!!!
Ik zal je nooit vergeten, xxx
Je opvangmama, Marina

Youpi



In december mochten wij Youpi gaan opvangen. Youpi, een aidskat met leucose. Waarschijnlijk in zijn laatste levensfase aanbeland. Hoe lang het zou duren voor Youpi zou overlijden wist niemand. Vast geen maanden meer. Veel mensen vragen mij, waarom niet meteen laten inslapen? Youpi was nog gelukkig. Ondanks dat hij mindere dagen had, was het over het algemeen een heerlijke, aanhankelijke kater. Als hij zich goed voelde dan ging hij op onderzoek uit, vroeg zijn aandacht en speelde zelfs.
Medicatie krijgen was hij niet dol op maar hij liet het zich doen. Nooit grommen, blazen of zelfs maar klauwen. Waarschijnlijk voelde hij dat de medicatie wel zijn werk deed. Meer medicatie geven ging niet meer, dan kon zijn lichaam niet aan. Afbouwen ging ook niet, zodra we er ook maar aan dachten dan werd hij weer ziek.
 
Maanden ging het eigenlijk harstikke goed. Ongeveer 1 keer per 2 weken werd hij niet lekker. Voor 3 weken terug is hij zelfs een dikke maand harstikke goed geweest. Hij at dan veel maar had zeker zijn voorkeuren. Alleen het allerduurste natvoer vond hij lekker en wel wilde hij afwisseling hierin.
3 weken terug kreeg hij een terugval. Na wat spuiten ging het beter dan ooit met Youpi. Zijn vacht glansde meer dan ooit. Deze week ging het weer wat minder maar het was al eens slechter gegaan. Vol goede moed weer samen vechten. Hij ging weer beter tot vrijdag. Helaas werd het zo slecht dat we naar Brecht zijn gegaan. Zijn suikers bleken veel te hoog. Weer nieuw medicijnen en we zouden woensdag kijken of het aansloeg.
 
In de loop van de late avond en nacht ging het opeens snel slechter met hem. Zo slecht dat we een dierenarts in de buurt probeerden te bellen. De noodarts reageerde koeltjes: met een opvangkat moet je naar de behandelend arts onderbrak hij me voordat ik ook maar uitgesproken was. Nadat ik zei dat die niet te bereiken was, anders had ik hem nooit gebeld, zei hij bot, nou dan vertel maar eens wat er aan de hand is. Woedend heb ik heb gezegd dat ik wel hulp zocht bij iemand anders. Naar zo iemand wilden we Youpi niet brengen. Youpi verdiende veel meer! Youpi verdiende liefde! Liefde die hij ons ook altijd gegeven heeft.
Langzaam glipte hij ons uit onze vingers. We voelden dat we niets anders konden doen dan er voor hem te zijn.
Rustig is hij van ons weg gegleden. In de kalmte en met een aai waar hij altijd van genoot, hoe ziek hij ook was.


Dores



Lieve Dores,
 
Ik hou van je.
 
Vandaag namen we afscheid, je was zo zo droevig...
Alles wat mis kon gaan, ging bij jou mis. Jij bent het type kater waar ik als een blok voor val, die ogen, je verschjining en dat piephartje van je...
Ik wilde je bij elke blikwisseling knuffelen en dicht tegen me aanhouden. Maar je was te kwetsbaar en je wilde dit niet. Jij had pijn, veel veel pijn. We mochten enkel je koppie strelen en dan spinde je heel zachtjes. Je had niet alleen aids, je was ook een zeer zware diabeet en een nierpatient, je tong was aan flarden van de zweren.
 
Je wilde niet meer, wij konden enkel uit liefde het enige voor jou doen: je rustig laten gaan. Het laatste spuitje.
 
Bij Brecht toonde je je heel kwetsbaar naar mij, je dook weg in mijn kleren, je wilde warmte voelen. Ik nam je eindelijk in mijn armen en kuste je met tranen op je koppie, fluisterde zoete woorden in je oor en zonder een kik te geven sloot je heel langzaam je ogen en je stierf....... een prachtige kalme serene dood.
 
ik hou van je
 
Jouw buddy Sabine

Joris



Liefste jongen
 
Tranen om jou
 
Op 25 november j.l kwam jij binnen in Buddy Kat. Een lieve mevrouw had jou doodziek op straat gevonden, ze ontfermde zich over je. Al gauw werd duidelijk dat jij aids positief was. Je was vel over been en had zoveel pijn in je bekje. Deze lieve mevrouw wilde jou niet laten inslapen, ze belden ons....
En daar kwam je dan... een prachtige lieve rode kater. Je zag er verfromfraaid uit, klitten in je vacht, mager, en zulke pijnlijke oortjes. Je bleek ook nog es een flinke oorontsteking te hebben. Ventje toch...
 
Je had ons al meteen met je droopy look in betovering gebracht. Je had een smoeltje om op te eten!

We bleven ons toch zorgen om je maken, want je kwakkelde nog altijd met je gezondheid. Je at wel, maar nooit echt grote porties, je ruggetje deed pijn, je oortjes, en achteraf je bekkie ook, want er zaten nog wortels in die eruit hadden gehaald moeten worden.
 
De laatste dagen heb je bij Sabine in huis gezeten, zodat je elke minuut in de gaten kon worden gehouden. Het was ook nog es altijd knuffeltijd! Lekker kroele doen. Maar je werd moe he Joris heel moe....
Uit een bloedonderzoek kwam naar voren dat jij helemaal geen witte bloedcellen meer had, je weerstand was weg, je laatste aidsstadium was aangebroken. We wisten het. We hebben je in de watjes gelegd en je genoot er zo enorm van. Je droopy oogjes keken soms heel helder, maar vandaag stonden ze dof. De genadeklap kwam en verliep heel snel. Zachtjes ben je ingeslapen bij de dierenarts, en hebben we afscheid genomen. Je was een kanjer lieve Joris, een echte kanjer. Buddy Kat mist je, je was zo zo welkom: onze liefde duurde helaas maar 6 weken........
 
doe ze daaro de groeten en rust nu maar uit
 
Buddy Kat

Dag lieve Joris,
Ik vind het zo jammer dat jij niet langer bij ons in Buddykat hebt mogen zijn....
Met je lieve snoet en zachte gespin had je ons hart al snel veroverd...
rust zacht lieve schat!!!
 
Liefs en een kus op je neusje
 
XXX Stef


Pedro

Lieve Pedro,
Ik heb je maar heel even gekend. Veel te kort naar mijn zin.
Ik had je zo graag zien opgroeien tot een sterke beer van een kater om daarna een gouden mandje voor je te zoeken.
Deze nacht heb ik niet zo goed geslapen. Ik kon maar aan één ding denken, aan jou.
Niet opgeven jongen, blijven vechten dacht ik telkens bij mijzelf.
Maar ergens had ik het gevoel dat het de laatste keer zou zijn dat ik je zou zien.
Je had maar 1 min nodig om mijn hartje te stelen, met al je kracht die je had kwam je toch nog naar me toe om knuffeltjes te krijgen.
Lieve schat, ik ga je heel erg missen.
Maar je zult niet ver weg zijn, in mijn hartje blijf je altijd bestaan.
Buddy Cindy

Lieve schat
Jjj was een Buddy Kat bewoner, jij hoorde erbij, er was zoveel liefde in je lijfje, wij hielden meteen al van je...
Ook jouw mooie voetafdrukje komt in Buddy Kat te staan. Voor altijd......till we meet again
Aaitjes en kusje op je voorhoofd, Sabine

Wat had ik dat kereltje nog heel graag en nog heel veel geknuffeld zo n lief en zachtaardige kat. Lieverd het ga je goed aan de andere kant van de regenboog daar is er rust en geen pijn meer.dikke kus, Marielle

Lieve Pedro,
Helaas hebben we je niet meer kunnen knuffelen in Buddykat....we zagen de foto's en verhaaltjes en we konden niet wachten om je te leren kennen...helaas heb je het niet gered tot aan onze dienst....Dag lieve schat...rust zacht. Liefs Eric en Steffie

Hannes ( had een baasje)



Dank je wel voor 4  mooie hartverwarmende jaren, voor 4 jaar echte liefde.
Je bent weg nu, je besloot in stilte te vertrekken. Ik heb je niet zien gaan, Peter kwam me roepen en riep: “Hannes is dood”
Ik rende de huiskamer in, en daar lag je, levenloos op de bank. Peter moest me vasthouden want ik schopte en sloeg naar alles wat ik tegenkwam, ik liet me op de grond zakken en krijsde hard door  het hele huis. Ik rukte me los van Peter en pakte je in mijn armen, je lieve snoet in mijn handen. Ik stamelde alleen maar:”Ik wist het niet, ik wist het niet, god wat hou ik van je, wat ik hou van je”
Je hebt uren op mijn schoot gelegen, ik moest je namelijk nog veel vertellen, hoe bijzonder je was, hoe prachtig mooi, hoe zot en maf, hoeveel ik van je hield en nog steeds doe. Want dat gaat namelijk niet meer weg.

Vier jaar geleden kwam je bij Peter en mij wonen: je was aids positief en kwam al terug van een plaatsing. Het duurde niet lang en we besloten jou te adopteren. Je was zo gelukkig, god wat hield je van Ollie. Hij was jouw makker, we noemden jullie altijd: The A-ids team.
Ik heb nog een verhaaltje op de website staan over jou, alhoewel: jij was aan het woord….

22-07-05
Kroelen is leuk
Ik begin een echte fletskous te worden. Cowboy Henkie wordt een watje.
Niets is zo leuk dan samen op bed liggen met Simba, Ollie, Dieuwke,  Lucca, maar VOORAL met mijn baasjes. Hoogtepunt van de dag, ik lig er al de hele dag naartoe te leven, ik zit me erop te verkneukelen.  Ik vind het ook leuk om zo lekker over die slapende maatjes  te stappen. Ik heb werkelijk enorm veel vrienden.
Als ik Simba passeer, dan roept ie me al: "Hee, Han, kom effe kroelen man." Ja, dat zijn van die dingen, ik maak dit dagelijks mee. Oke dan, Effe zijn koppie wassen, ik wil ook graag gewassen worden en dat weet Sim.
Nou, en als ik dan bijna bij mijn baasjes ben, roept Dieuwke onder de dekens: "Hee, Hannes boy, je hebt je nagels in mijn oren, is niet erg hoor, maar kun je effe doorstappen?" TUURLIJK! Als ik dan bijna bij die geweldige  handen van mijn baasjes ben, hoor ik een kreet: "Hannesje? je hebt je poten in mijn neusgaten gezet, kun je effe doorlopen? " Dat was Lucca, ook mijn lieve vriend. Tuurlijk Lucca!
Maar Ollie ligt meestal al op mijn plekkie, dus ik ga me dan effe behoorlijk uit de bocht slijmen, zodat ik uiteindelijk toch mijn erepost heb bereikt. Ollie is een makkelijke prooi. Ik hoef maar uitbundig mijn kop onder zijn kin te gooien, hem een grote lik achter zijn oren te geven, en een klein duwtje, zodat hij al bijna omkieperd en Ollie zegt: "Oke Hannes, vragen had ook gekund, maar hup dan maar weer, ik schuif wel 30 centimeter".  
En dan kom ik bij die handen, DIE handen. Ik observeer elke beweging, en al gaan die vingers een klein stukje van links naar rechts, ik kan mikken als geen ander. Ik ben misschien oud, maar mijn reflexen werken als een dijk. Ik gooi me vliegensvlug onder die vingers en dan komen de overheerlijke kroelmomenten. "Hee, Hannes, ben je daar ALWEER?" hoor ik dan. Wat alweer betekent weet ik niet, maar ik weet dat ik geliefd ben. Dit ritueel is het leukst wanneer je dit heel lang kan volhouden, dan worden die handen gemakkelijker.
Meestal doe ik die dingen enkele uurtjes, totdat ik zelf moe word. Moe van  mijn eigen gespin, moe van al die aaitjes. Ik wil ook wel eens SLAPEN man! Op bed liggen is in 1 woord: Quality time.....yeahh

Dat was jij: de onbezonnen ruwe bonk met een gouden hart. Jarenlang moest ik jouw massage, of misschien wel drukpunten therapie genadeloos ondergaan. Je walste voortdurend over mijn lijf heen.
Je tongetje stak ook altijd uit je bekkie, je was zo ongelofelijk mooi.
Een paar maanden geleden was je de dood ontsnapt. Je begon ‘s nachts te schuimbekken en spastische bewegingen te krijgen. We hebben met 160 km per uur naar de dierenarts gereden. Je kreeg meteen antigif, je herstelde en na een paar dagen  mochten we je ophalen.
Jij sterke reus van ons, wat hou ik toch van je, jij was mijn vriend, mijn enige echte FIVje, mijn alles. En jij? Jij was elke dag gelukkig, daar hou ik me nu aan vast. Het gaat tijd kosten, maar ik zal je laten gaan, mijn engel.
Ik zal vanavond naar de hemel kijken, ik weet dat je extra zal gaan schitteren…jou pik ik er zo uit. En weet je? Je bent nooit alleen, want Dagmar, Lucca, Guus, Simba, Smiba en Moos zullen jou gaan opvangen.
Jouw vriendinnetje Sabine

Jasper



Jasper, mijn lief, eigenwijs, koppig en verdomd kranig manneke, je bent niet meer en de pijn is ondraaglijk, je bent me zo lief…….
Je had baasjes, je werd verwacht in hun huisje, Timo was al warm verwelkomd, jij moest nog volgen als je stabiel zou zijn, maar het lot heeft anders beslist…. Ze hebben je lief mijn manneke, ze hebben je bezocht toen je ziek werd, ze informeerden regelmatig, hoe het met je ging, je zit in hun hartje…..
Jaspi, mijn ventje, wat hebben we samen gevochten, we waren er beiden erg moe van geworden, maar we lieten ons niet doen, we gingen er voor……. Tot je geen lucht meer kreeg, alles wat we probeerden was tevergeefs, je werd steeds meer benauwd, je kon zelfs niet meer drinken omdat je geen lucht meer kreeg. Ik was nog met je naar de dierenarts geweest, we kregen nog maar eens iets anders voor in de aërosolbak, misschien kon je dan weer wat meer lucht binnen krijgen, maar ook dit sloeg niet aan, om de 4 uur ging je onder de bak, maar het bracht geen verlichting. We hebben die laatste nacht nog samen geknokt, jij, Kim en ik, maar niets mocht baten…. Tegen de ochtend wisten we dat we aan onze laatste reis samen zouden moeten beginnen, we hebben heel intens afscheid genomen. Ik heb je in je oortjes gefluisterd dat het oké was, dat je mocht gaan, maar je was het niet helemaal met me eens, je bleef dapper en moedig vechten. Kim heeft je op schoot genomen en daar heb je nog de laatste uren genoten van knuffels.
 Zo lang we je comfortabel konden houden, hebben we geprobeerd, je zag niet af en je vocht als een leeuw, maar nu was het plaatje anders, ademen werd een marteling voor jou en er was geen verbetering mogelijk, dit mochten we niet rekken…… Heel het arsenaal is open getrokken voor jou, geen kosten werden gespaard, echt alles is geprobeerd, het mocht niet baten mijn lieve Jaspi, maar oooo je was het zo waard !!!
 We reden ons laatste ritje samen, je reismandje stond de hele rit open, Kim heeft je voortdurend geaaid en jij genoot, je voelde onze steun…. Jou vertrouwde dierenarts, die je de hele periode intens begeleid heeft, zou jou helpen bij je laatste reisje, een reis naar een leventje zonder pijn…… Hij heeft je nog onderzocht en gekeken of er nog een andere mogelijkheid was, maar je ging echt achteruit, je kreeg erg weinig zuurstof binnen, als we nog lang zouden wachten, zou je een verschrikkelijke dood sterven en dat heb je niet verdiend jongen. Je kreeg eerst een spuitje om te slapen, je wilde in je reismandje terug, je wilde mee naar huis. Ik nam je in men armen tegen me aan, je nestelde je nog in men armen, zoals je altijd graag deed, zo ben je in slaap gevallen. Nog een “sorry makker” van jou dierenarts voor het laatste spuitje werd gegeven en toen……..
Jou strijd is gestreden jongen, je hebt die strijd dapper geleverd, je was moedig en vastberaden. Ondanks alles was je meestal wel tevreden en vrolijk, je genoot van de warmte en aandacht, je vond het fijn om liefde te voelen. Ik had je beloofd om tot het uiterste te gaan, maar dat je niet nodeloos moest lijden. Die belofte heb ik gehouden jongen, meer kon ik niet meer voor je doen. Sorry lief ventje van me, sorry dat ik geen toverstokje had om jou weer de zuurstof te geven die je zo broodnodig had.
Jou kamertje is leeg, ook jou geliefde plekje op de hoge krabpaal en het plekje lekker op het kussen in je stoel, die leegte doet pijn……
Jasper, ik zal je nooit vergeten, jou eigenwijs snoetje zit in mijn geheugen gegrift. Je woont nu in mijn hart, daar zal je eeuwig verder leven en ooit zie ik je weer jongen…… Dan kan je me tegemoet rennen en kan ik je weer zien spelen en ravotten, je zal nooit meer moeten vechten om adem te krijgen.
Je krijgt je laatste rustplaats op je geliefd plekje in de tuin, de heidetuin. Je raam keek er op uit, je kon er verlangend naar kijken en je mocht er ook regelmatig aan het tuigje in wandelen, dat vond je fijn. Je kon gefascineerd liggen kijken naar de bewegende bladeren en vliegende insecten. Dat was jou plekje, daar mag je lichaampje nu voor eeuwig rusten. Je zal comfortabel liggen, vergezeld van je lievelingsdekentje en knuffeltje.
Tot ziens lief, koppig ding, ik mis je…….
In gedachten nog een aai over je bolletje van Kim, Sven en een dikke kus op je toet van je opvangmama Marina

Frodo



Liefste Frodo,
Wat was jij aandoenlijk met je gekke bekkie en je adorerende snoet.
Ik vond je een schat van een dier, maar ik heb me wel een maandlang grote zorgen om je gemaakt. Elke dag keek ik naar je en dacht: "Jongen toch, wat gaat er allemaal in je om, je bent zo stilletjes".
We probeerden vanalles uit om het je draaglijk te maken, totdat het verdikt kwam dat je nieren nog maar 20 %  werkte. In 1 klap zag ik jouw toekomst voorbij gaan. Ik wilde dat in de laatste weken/maanden van jouw leventje er een gezinnetje voor jou zou gaan zorgen.
Al snel hadden we een perfecte kandidaat voor jou! Francis en Juup wilden jou tijdens je terminale fase gaan begeleiden, je mocht lekker op bedje slapen!
Helaas duurde dit gezinsleven maar 3 dagen...maar het waren wel drie hele mooie dagen voor jou.
Vanmorgen was het dan zover....je nieren gaven het op. We moesten afscheid van jou nemen.
De hele dag ben ik stil en voel ik me raar, maar ook opgelucht dat het lijden nu voorbij is voor jou. Ik weet zeker dat elke Buddy kat verzorgster zich ook zo voelt.
Ik ga je missen, je was een wonderschoon dier met een heel klein zacht hartje.
Zachte kus op je koppie.  Sabine

Frodo, we hebben je pas een week geleden opgehaald om je nog een fijne tijd in ons gezin te gunnen. Nu al ben je er niet meer. Ons leven samen met jou was kort en heftig, maar o zo mooi. Ik vergeet nooit je lieve ogen, je blik vol vertrouwen naar ons, maar ook je oogjes die zo moe stonden toen ik je maandagochtend voor het laatst voedde voordat ik met je naar de dierenarts ging. Toen vermoedde ik al dat ik je niet meer zou mogen ophalen, hoewel ik anders hoopte.
Je hebt enkele dagen heerlijk op ons bed liggen spinnen, zelfs toen je zieker en zieker werd. ’s Nachts sliep je tussen ons in. Dat neemt niemand je meer af, dat beeld wil ik me van je blijven herinneren.
Rust nu maar uit in de hemel met al je kattenvriendjes. Ik zou je graag nog eens willen knuffelen, maar dat moet ik nu in gedachten doen…dag menneke.
Francis en Juup

Wat vreselijk..., ik wens Buddykat veel sterkte...
1 troost is dat ze nu vanop een wolkje op ons neerkijken en sheba eten uit een gouden schaaltje. en eindelijk verlost zijn van de grote boze mensenwereld.
Vanessa

Jullie zijn nu uit het lijden verlost lieve ventjes nu zijn jullie in een betere plaats het ga jullie goed. maar jullie zullen erg gemist worden vaarwel lieve ventjes van ons
Marielle

Liefste Frodo,
Je tijd in Buddy Kat was jammer genoeg maar van korte duur. Maar de tijd dat je bij ons was zullen we alle mooie momenten van je koesteren.
Op die tijd dat je bij ons was had je ons hartje al helemaal gestolen, goh wat was je een lieve kat. Al voelde je je zo slecht als we je aaiden en met je knuffelden, je ging lekker liggen spinnen.
Toen begon het plots heel slecht met je te gaan en dachten we oh neen als hij het maar gaat halen. En toen hebben 2 lieve mensen je in huis genomen om je laatste daagjes nog zo  aangenaam mogelijk te maken.
We hebben met heel veel pijn in het hart geen afscheid meer van je kunnen nemen. We gaan je lieve kopje en je zachtaardig karakter ontzettend missen maar we troosten ons met de gedachten dat je nu tenminste geen pijn meer hebt… Frodo , je zult altijd in ons hartje blijven. We zullen je niet vergeten…
We missen je…Hanneke en Kristof

Frodo, liefste jongen, wat was je toch zacht en teder. Je genoot op schoot, vroeg om knuffels en je zachte, onschuldige, kwetsbare blik, keek recht in mijn hart. Mijn eerste ontmoeting met jou was apart, je leek zo broos en breekbaar. Zachtjes begon ik je te strelen, heel voorzichtig, ik was bang dat ik je magere lijfje pijn zou doen. Al snel liet je merken, dat je best wel een stevige knuffel aan kon en die kreeg je dan ook bij overvloed.
Door omstandigheden moest ik mijn dienst wisselen, daardoor kon ik geen afscheid nemen voor je naar Francis en Juup vertrok. Niet erg dacht ik nog, ik bezoek het ventje zo vlug mogelijk bij zijn lieve opvanggezin. Maar, zo oneerlijk……. alles ging ineens zo snel, je kon t nog effe zo goed hebben, echt een gezinsleven……. Het mocht niet zijn, het lot besliste anders…..
Ik zeg geen vaarwel lieve schat, ik zeg tot ziens, ooit zie ik je weer en dan kan ik je knuffelen zonder angst……  Vandaag zijn er tranen van verdriet, dan zullen het vreugdetranen zijn, we zien mekaar weer, zeker weten.
Kus op je teder snoetje, Marina.

Lieve Frodo,
We hoorden gisteren het hartverscheurende nieuws…..waarom toch? We hadden zo graag nog met je willen knuffelen en spelen….
We troosten ons met  de gedachte dat er zoveel mensen zijn die van je houden en dat je nu rust hebt.
Nu heb je geen pijn meer…..Daar zijn bossen, weides en heuvels speciaal voor jou en Ozzy zodat jullie samen met jullie vriendjes kunnen rennen en spelen
Dag lieve Frodo!  We houden van je!
Liefs Stef en Eric

Lieve Frodo,
We hebben het zien aankomen, maar nog niet zo snel.
De laatste weken vroeg ik mij maar 1 ding af. Waarom? Waarom jij?
Ik heb de afgelopen periode veel verdriet gekend, veel afscheid genomen.
Het blijft pijn doen, iedere keer weer opnieuw. Iedere traan die ik laat is dan ook voor jou. Want jij was niet zomaar een kat. Neen, je was veel meer dan dat.
Je was ONZE kat, ONZE Buddy kat.
Ik ga je missen, schatje van me, met heel mijn hart.
Buddy Cindy
 
Ozzy



Ozzy.....ik schiet weer vol als ik naar dat koppie van jou kijk.
Ik zie nog dat beeld voor me, die morgen..... Ik deed de deur naar jouw ruimte open en het leek wel alsof er 10 katten met elkaar gevochten hadden: overal lag kattengrit, het eten overal verspreid, zaken waren omgevallen, er lag poep en plas verspreid, het was rampzalig... Jij lag in een mandje en toen je eruit stapte viel je om. Je kon niet meer op je pootjes staan. Foute boel.
Met een krop in de keel reed ik je zsm naar de dierenarts waar je meteen geholpen werd.
Maar nu ben je er niet meer en ik vind het zo verschrikkelijk! Je had van die enige lieve lodderige oogjes, zo'n kop die je helemaal wilt bedelven met knuffels en zoentjes. Ik hield dag 1 al van je.
Dag lieffie, dag mooi, mooi dier....
Sabine

Jullie zijn nu uit het lijden verlost lieve ventjes nu zijn jullie in een betere plaats het ga jullie goed. maar jullie zullen erg gemist worden vaarwel lieve ventjes van ons
Marielle

Liefste Ozzy,
We hebben niet eens de kans gekregen om je te ontmoeten zo snel ben je van ons afgenomen…
Vandaag gingen we je normaal voor de eerste keer gaan zien maar je lot besliste daar anders over…Ondanks we je niet eens ontmoet hadden we waren al volledig weg van je door je foto’s te zien. Je lieve snoetje…
We gaan je missen Ozzy, maar nu heb je tenminste geen pijn meer…
Hanneke en Kristof

Ozzy, jou had ik nog niet persoonlijk ontmoet. Maar ik was al helemaal weg van je, de foto’s waren al genoeg om mijn hart te doen smelten. Het leek wel of ik je van ver voelde, een speciale jongen….. Wat had ik je graag in men armen gesloten, je overladen met knuffels. Ik had je graag in je oortjes gefluisterd, alles komt goed jongen, je bent veilig nu…..  Ik had je graag op je kopje gekust en je buikje gekriebeld……Ik had…….
Het heeft niet mogen zijn. Ooit komt de dag, dat ik je mag ontmoeten, dan halen we de schade in, dan neem ik je in men armen en geef je alles wat ik je nu had willen geven. Ooit, lieve Ozzy, ooit…..
Kus op je toet, Marina

Dag lieve Ozzy
We vinden het zo oneerlijk en ontzettend rot dat zo'n lief zachtaardig katje als jou het niet mocht halen. We hebben helaas nooit de kans gekregen om je echt goed te leren leren kennen maar we waren meteen weg van je toen we alle verhalen lazen en je foto’s bekeken….onze eerste dienst met jou zou nu zondag zijn geweest....We verheugden ons er heel erg op...alle leuke foto's en dat mooie kopje....zooo lief....We weten dat je nu geen pijn meer hebt maar het is zo oneerlijk.... Dag lieve Ozzy
Rust zacht! Liefs Stef en Eric

Lieve Ozzy,
Ik heb de kans niet gekregen om je te leren kennen, zo snel ben je van ons heengegaan. Dat vind ik heel spijtig. Want ik weet dat het heel goed zou klikken tussen ons.
Ooit, lieve Ozzy, kom ik je terug tegen. En dan maken we deze verloren tijd goed.
Rust zacht, lieve schat.
Buddy Cindy

Lucky



Enkele dagen geleden zijn we met enkele vrijwilligers naar Breda gereden. We kregen een tip van een paardenmanege: Lucky zou dood zijn gevonden en begraven zijn door een medewerker.
Lucky was al een jaar geleden geplaatst bij Hester in Breda, maar helaas gin ghet daar helemaal niet goed.
Hester heeft nooit gecheckd of het wel Lucky was, maar wij moesten zekerheid hebben : Na een lange zoektocht hebben we besloten de kat uit te graven.
We hielden onze adem in: Lucky, lieverd, jij was het.... broodmager...je zag er zo slecht uit lieverd.
We namen je mee naar een dierencrematorium: jij moest een waardige uitvaart krijgen. Een individuele crematie, en daarna in de mooiste urn die we konden vinden. Dit was alles wat wij nog konden doen voor je. 

       

Je hebt het niet goed gehad, je was zo mager, je was niet de Lucky die wij kenden.
Lieve Lucky, woorden schieten tekort, tranen van verdriet: het definitieve doek is nu gevallen. Jij was geliefd bij ons, bij jouw opvangouders Ine, Rawona, Steef en Han.
Nu ben je weer terug bij je roots, bij ons. Je krijgt een ereplaatsje in Buddy Kat.
Voor altijd bij ons, rust nu maar zacht lieve meid.

Gedicht van Nicolet
Lieve Lucky,
 
Wat doet het pijn,
dat jij, zo'n lief dier
zo aan je lot
werd overgelaten
dat je nu niet meer
op aarde mocht zijn...
 
Een auto heeft jou aangereden
dat had nooit mogen gebeuren
eigenlijk mocht je niet eens buiten komen
moedwillig wees zij jou de deur
wat heb je toch geleden...
 
Je grafje werd gevonden
jou mager lijfje
met zachtheid eruit gehaald
jou een waardig afscheid geven
is het laatste wat we nog konden
 
We hebben steeds aan jou gedacht
nu ben je waar het veilig is
voor jou geen pijn meer en verdriet
je urntje voor altijd in buddykat
daar waar jij hoorde te zijn
Lieve Lucky, rust maar zacht.
 
Dikke knuf, Nicolet

28-11-2006
Moos...............



Moos, ik weet niet goed hoe ik afscheid van je moet nemen. Guus stierf exact een week geleden, en nu jij....mijn verdriet is in stilte groot en teveel.., ik kan het niet goed meer toelaten.
Ik hou me sterk, omdat ik zoveel lieve dieren op korte tijd heb moeten laten gaan. Ik heb in je ogen gekeken, we begrepen elkaar. Je keek me recht aan, voordat je stierf. Onze verstandshouding was duidelijk. Je zachte wijze ogen priemde dwars door me heen. Vanaf dag 1 had ik een zwak voor je. Ik heb je tijdens je terminale ziekte bewust geadopteerd. Maar ik merkte, na deze adoptie, dat ik je moest delen met de Buddy kat verzorgers. Zij wilden en konden jou niet loslaten: hier ben ik zo dankbaar voor. Wat hielden ze toch van je. Ik was misschien jouw adoptiemamma, maar eigenlijk waren al jouw Buddy´s, jouw mamma´s.......we zijn niet voor niks ´BUDDY´S´.....Buddy Kat draagt haar naam met EER.
Ik hou van je lieverd, ik hou heel veel van je. Je krijgt niet alleen bij Buddy kat een speciaal plekje, ook bij mij op de schouw zul je pralen, je hoort erbij: je was MIJN kat.
Sabine en Peter

Lieve Moos,
Ik heb altijd al een zwak voor je gehad. Met je lieve oogjes en je zachte karakter heb jij mijn hart gestolen. Nooit heb je het makkelijk gehad maar nooit heb je de moed verloren! Je hebt altijd gevochten voor je leven maar nooit met een andere kat. Zelfs al vielen zij jou aan jij bleef rustig en sterk!
Zoals jij je lieve kopje tegen mij aan drukte en mij aankeek...
Jij hebt een speciaal plekje in mijn hart en dat zal altijd zo blijven, ik zal je nooit vergeten!  
Dag lieve Mozeman rust zacht
Liefs Stef

Moosje, framboosje.. lieve schat…
Wat mis ik je nu al..ik ben gisteren nog afscheid komen nemen, wat had ik het moeilijk toen ik naar huis reed.. Wetende dat het de laatste keer was dat ik je zag.. lieve Moos… Wat ben je een kanjer.. Wat heb ik je met heel veel liefde verzorgd. Wat ben je een schat! Toen we te horen kregen dat je kanker had, stortte ons wereldje in.. na die rotziekte ook nog eens kanker..Dit verdiende je niet..echt niet.. Jij verdiende een thuis! Dat heb je dan uiteindelijk gevonden bij Sabine en Peter. Jij had een baasje..Sabine en Peter.. Jij was geliefd..zo enorm geliefd.. Lieve schat.. je fotootje staat hier nog op de kast, en hij zal hier blijven staan..Jij bent speciaal..Je zit in mijn hart..voor altijd…Nu ben je in de poezenhemel waar je geen pijn meer hebt.. speel maar schat..geniet daar maar..en op een dag zal ik daar ook staan en dan zien we elkaar weer..
Dag Moosje framboosje..ik mis je… ik hou van je… ik zie je weer..als die dag komt schat!! Xxx
Heel veel sterkte Sabine en Peter…
Sofie

Dag lieve Mozewoos, ik vind het een hele eer dat ik je nog mocht verzorgen. Gisteren deed ik men eerste shift op Buddykat en ik kon dan ook heel zachtjes van je afscheid nemen, ik zag verschil met de foto’s die ik een paar dagen geleden gezien had. De tevreden Moos was nu onrustig, je vond je draai niet, je wilde naar buiten, je wilde je afzonderen, dit deed me pijn, dit deed me beseffen ……..
Voor ik echte buddy was, kwam ik je al wel eens bezoeken en ook bij mij had je al vanaf het eerste moment een speciaal plekje in men hart, zo’n speciaal manneke, zo dapper en zo teder. Je kreeg echte baasjes, Sabine en  Peter, dat was je zo gegund. Zoveel mensen die van je houden Moosje, zoveel liefde…….. Je vocht dapper je strijd en op je eigen manier genoot je ook van alle aandacht. Er is met jou mee gevochten, je moest het niet alleen doen. Dat maakt verschil heh manneke, je had mensen aan je zijde die van je hielden, dat maakt verschil.
Rust nu zacht lief Moosje, jou strijd is gestreden. Nog een laatste kusje en een aai in gedachte….Moosje ik zeg niet vaarwel, ik zeg tot ziens …..Sabine en  Peter sterkte !!!! 
Marina

Weet je nog, Moosje, maanden terug
Je lag daar, doodziek op straat, niemand die naar je keek
Te wachten op hetgeen dat komen zou
1 iemand, een lieve dame, had je gezien
Ze nam je mee en zocht een thuis voor je
Die had ze gevonden, bij ons
Ja Moosje, bij ons was je thuis
Ik heb je met heel veel liefde geknuffeld en verzorgd gehad
Je had dan ook een stukje van mijn hart gestolen
Moosje, ik zag je gisteren
Je was moe, volledig op, genoeg gestreden
En dat heb je ons laten merken
Je wou niets liever dan weglopen
Je wou alleen zijn
Wel Moosje, 1 ding zal ik je zeggen
Alleen zal je nooit zijn
Je was geliefd door heel veel mensen
Het Buddy kat-team, de vrijwilligers van de vzw, je peters en meters,…
Iedereen gaf om je
Ooit, lieve Moos, kom ik je opzoeken, daarboven
Als ik op zoek ga naar mijn lieve katten
Want schatje, daar hoor je ook bij
Ik ga je missen
Dikke kus Cindy

We gaan er echt het hart van in zijn als ons Moosje er niet meer gaat zijn. Maar als het beter is voor hem, dan moeten we ons er maar bij neerleggen spijtig genoeg...
Lieve Moosje het ga je goed we gaan je enorm missen... Je hebt een speciaal plaatje in ons hartje,... Xxx en dikke knuffel vr moos
Hanneke en Kristof

06-06-05
Het ga je goed daarboven Siebe



Al jaren liep je als een schim door de straten. Je kreeg je bakkie eten, niemand kon je benaderen. Je was ongrijpbaar. Het zwerversbestaan had jou wantrouwig gemaakt voor de hele wereld. Je wilde ons mensen niet meer leren kennen.
Maar je was gewond: je staart was eraf en er stak enkel nog een ontvelt stukje bot uit. Af en toe kwamen er wat druppels bloed uit je stompje. We moesten je vangen, we wilden je helpen. Met de vangkooi hadden we je zo te pakken. Maar we zagen je blik, die typische lodderige blik en je had bleke slijmvliezen. We moesten je opsluiten, waar jij gek van werd. De muren kwamen op je af, dit was niet hoe jij het had voorgesteld. Je miste de buitenlucht, je miste ruimte om je heen. Je zag ons enge mensen op je afkomen en je werd gek van angst en dacht dat je jezelf moest verdedigen. Wij waren enkel de grote vijand, dat zat al jaren in dat koppie van je. Dat zou er nooit uitgaan. We besloten vandaag een bloedtest te laten doen. We vreesden voor aids.
We hadden al een beslissing voor je genomen: indien het aids zou zijn, dan wilden we je verder lijden besparen. Je zou nooit meer naar buiten mogen, je zou opgesloten worden bij ons mensen, je zou wegkwijnen. En tenslotte zou dit  je gezondheid ook  niet ten goede komen, we hadden enkel het beste met je voor.
De dierenarts belde ons op.....je was aids positief, je was al op rustige wijze ingeslapen....

Wij denken aan jou lieve Siebe, niet aan onszelf. Wij wilden niet egoistisch zijn. Maar dat maakt de pijn niet minder. De realiteit is keihard. Daarboven is het oke kereltje, daar heersen geen enge ziektes, daar heb je weer een mooie lange zwiepende staart en ben je niet meer bang voor ons mensen. Dag Siebe..
Carine en Sabine

Belle


Belle, dapper meisje van ons. De aids heeft je van je leventje beroofd, maar niemand steelt jou uit ons hart. Drie daagjes hebben we je mogen verzorgen, drie dagen hebben we je in onze armen gehouden, je buikje mogen kriebelen en je luide spingeluid mogen aanhoren. Wat ben ik toch trots dat ik je gekend heb.
Sabine

Haar verhaal op  26-02-04
Een kat kan zich altijd redden....vindt u ook niet?

 

Zo zie je maar. Een kat kan zich niet alleen redden, niet zonder hulp van buitenaf. Mager, onderkomen, vuile vacht, niesziekte, oogontsteking, oormijt,moeten we nog doorgaan... Belle kwam vandaag binnen. Woorden schieten tekort. Ze valt om, ze heeft spastische trekjes en soms schudt ze met haar kopje.
27-02: Belle is bij onze dierenarts geweest: bloedarmoede, een zeer zware onsteking van het gebit, zo zwak en evt. nog een ergere ziekte. Och meisje toch: we willen je zo graag helpen.... maar we moeten je bloedonderzoek afwachten. Ondertussen heb jij een plekje veroverd bij de VZW en word je behandeld als ons grootste zorgenkindje. Lekker onder de warmtelamp met pijnstillers en antibiotica. Je hebt net een infuusje achter de rug, je krijgt gedwongen voeding (dat vind je niet zo leuk) en je wordt geknuffeld tot en met. Enne, Belle? Je gaat ons niet verlaten, hoor je me. Blijf nog even bij ons, alsjeblieft.
28-02: Vandaag voelde Belle zich ietsje gemakkelijker. Ze valt niet meer om, ze blijft wat langer op haar pootjes staan. Vanavond was ze zo enthousiast om ons te zien, dat ze uit haar mandje sprong en naar ons toe liep om ons te verwelkomen met kopjes en kusjes. Dat kost haar veel kracht, want nu ligt ze uitgeteld in haar mandje.En weet je wat Belle? Vannacht mag je weer bij ons onder de dekens slapen. We zitten in hetzelfde schuitje..jij bent doodziek, en je wordt niet verlaten: we gaan met jou de gehele weg af, hoe deze ook moge zijn. We zijn bij je.
29-02: Belle gaat zwaar achteruit. Ze komt zelfs niet meer uit haar mandje voor een begroeting. Ze heeft opnieuw een infuus gekregen en medicijnen. Ze heeft nu vocht op haar longetjes en een maag-darminfectie.Ze heeft nog wat vloeibare voeding gekregen, maar haar lichaam is bezig met een zelfvernietiging, lijkt het. Maar we strelen en knuffelen je elk uur. Wat ben je toch een mooi meisje. Zelfs in je dieptepunt, kneed je nog met je pootjes in de lucht en toon je ons je buikje. Je zuigt a.h.w de liefde op als zuurstof om te blijven leven. We zijn bij je Bellemeisje.
29-02: Laat in de avond: Belle is gestorven. Haar ademhaling werd zwaarder, ze werd onrustig, wilde op de koude vloer liggen en ze reageerde niet meer op ons..... We hebben haar rustig laten inslapen. Eerst hebben we saampjes nog een uur op de bank gezeten. Belle lag in een deken gewikkeld. Dat was ons afscheid. Bellemeisje: je was heel bijzonder. Maar ik was te laat om je te helpen. Te laat..
01-03: De bloeduitslag is binnen: Belle had kattenaids. Ik denk dat deze laatste woorden duidelijk maken dat een dier kwetsbaar is, afhankelijk is van onze goede zorgen, en nooit in de steek gelaten mag worden. Ze had iemand moeten hebben die haar koesterde en haar beschermde.

Bommel



Het is nu een week geleden dat ik de beslissing nam je in te laten slapen...Je bent nog steeds veel in mijn gedachten.
Je hebt maar zo'n korte tijd bij ons mogen zijn. Je gezondheid ging op en neer.Wanneer je je goed voelde dan voelde je je ook echt goed. Je had zin in het leven. Het lekkerste eten liet je je goed smaken en alle knuffels van ons slorpte je op. Er kwam iets van je ondeugende karakter naar boven en je werd een beetje speels. Maar lang heeft het niet
mogen duren helaas. Ik had je graag nog wat bij me gehouden. Ik had nog wat langer willen genieten van; dat gekke geluidje dat je kon maken wanneer je je gelukkig voelde, jouw grote ogen die me zo vertederend aankeken, en die imposante tred waarmee je door de kamer kon lopen. Je was een bijzondere verschijning, en niet alleen maar door al dat lange haar van je.
Maar op die bewuste ochtend was je gewoon op. Ik zag het in je ogen, ik moest afscheid nemen. Het beste wat ik nu nog voor je kon doen was je te laten gaan. En wat ben ik daar slecht in, in afscheid nemen. Nog steeds vraag ik mij af hoe mensen jou, zo'n lief dier, gewoonweg hebben kunnen achterlaten. Naast de verslagenheid die ik voelde omdat ik je niet kon redden, was ik woedend op die mensen. Zij hadden in plaats van mij die laatste zorg voor jou moeten dragen. Dat was je zo waard. Maar nu denk ik, dat het voor hun een gemis is dat ze jouw vrienschap hebben laten varen. Ik ben toch dankbaar dat ik daar nog een klein stukje van mee heb mogen pikken. Bedankt Bommel en slaap zacht.
(Bommel is inslapen op vrijdag 6 februari omdat hij zeer ziek was
als gevolg van kattenaids)
Carine




Adoptie
kattenbemiddeling@buddykat.be
0031 (0) 6-27301673 of 0031 (0) 6-12132248 (NL)
0032 (0) 495-285127 (B)
Steunen
Belgie
IBAN: BE56035501397788
BIC: GEBABEBB

Nederland
IBAN: NL29INGB0009480375
BIC: INGBNL2A

t.a.v. Zwerfkat in Nood II,
Postbus 58, 3630 Maasmechelen
Belgie
Vermelding: Buddykat



© Buddykat. Alle teksten, foto's en videomateriaal vallen onder het copyright van Buddykat.
Geen van deze teksten, foto's of video's mogen zonder schriftelijke toestemming gebruikt worden door derden.
ANBI Status
Provincie Limburg