Wat maken we mee

Verslagenheid in Buddy Kat, onze knuffelbeer Nikko is niet meer!

 

Nikko kwam verleden jaar in juni bij een opvanggezin van Buddy Kat terecht. Zijn baasje was overleden en sinds die tijd slenterde hij in de tuinen in de buurt rond. Hij at niet goed, verzorgde zich niet goed, zijn vacht raakte vervilt en ging zienderogen achteruit. De meldster had dit in de gaten en heeft onze VZW gecontacteerd voor hulp. Gelukkig maar!

Eerst werd zijn vacht geschoren zodat de klitten hem al niet meer pijn deden. Zijn mondje was flink ontstoken, hij had diarree, er was werk aan de winkel met dit kereltje. Ook werd er bloed afgenomen om te zien of er nog andere dingen niet oké bij hem waren. Hieruit werd vastgesteld dat deze lieverd ook aidspositief was. Nadat hij aangesterkt was, kon hij einde augustus naar Buddy Kat verhuizen. 

Nikko stelde meteen zijn eisen tegenover de andere bewoners van Buddy Kat en de verzorgers. De bank was ZIJN bank en meneertje lustte alleen maar het beste voer, paté van Sheba .... daar was hij helemaal dol op. Gaf je hem iets anders dan trok hij zijn neus op en keek je aan van, eet dat maar zelf op, hoef ik niet! 

Hij ontpopte zich tot de grote knuffelbeer van Buddy Kat, de schootjeszitter! Kwam je binnen in Buddy Kat, Nikko stond je meteen op te wachten om je te begroeten. Hij liep dan meestal naar de bank om je uit te nodigen om te gaan zitten. Jaaaaa, zo kon hij op je schoot komen liggen om zich lekker te laten vertroetelen. Nikko stal met zijn mooie koppie ieders hart en hij hoorde gewoon bij het interieur van Buddy Kat zeg maar. Eigenlijk heb je maar een goed jaar in Buddy Kat gewoond, toch leek het of je er al jaren verbleef. Je aanwezigheid was enorm, de liefde die je aan ons gaf was groots, ook toen je zieker begon te worden.

Een hele tijd geleden is Nikko in het laatste stadium van de aids gekomen. Wij (verzorgers van Buddy Kat) hadden daarom besloten hem niet meer te plaatsen en hem bij ons te houden tot het einde. De verzorging werd intenser, de medicatie moest aangepast worden, maar gohhhhh ...... wat genoot het ventje nog. Hij spinde, kneedde met de pootjes, kwam lekker bij je tuttelen op schoot. Zolang hij nog 'katwaardig' kon leven, gunden we hem dat dan ook van harte. Gisterenavond ging het helemaal verkeerd!

Tijdens de avonddienst van de verzorgster kreeg Nikko het héél erg benauwd. Het was duidelijk dat hij meteen naar de dierenarts moest, er werd ook meteen met hem gereden. Toevallig was er een vergadering voor de buddykatverzorgers en de sfeer was plotseling bedrukkend. Bang afwachten op een telefoontje van de dierenarts wat er met ons mannetje aan de hand was.Trinnngggg, telefoon ...... Nikko is niet meer!

Onze allerliefste knuffelbeer is rustig heengegaan, en heeft geen pijn meer nu. Daar zaten we dan met zijn allen, wachtend tot hij terug in Buddy Kat zou aankomen. We hebben Nikko op zijn favoriete plekje in Buddy Kat neergelegd. Op Zijn bank in Zijn mandje, een bloemetje erbij, heel erg emotioneel! We hebben hem met ons allen geaaid, gehuild, en herinneringen opgehaald.

Lieve lieve Nikko, wat gaan wij jou enorm missen lieve schat. De eerste weken zullen pijn doen als we Buddy kat binnen komen. Geen Nikko meer die op je wacht aan de deur, geen Nikko meer die schreeuwt om eten, geen Nikko meer die er alles aan doet om op je schoot te kunnen liggen. We troosten ons met de gedachten dat we nog alles voor je gedaan hebben wat we konden. Heel veel mensen hielden van jou, ook je adoptiemama's op afstand zullen verdrietig zijn. Jij zal voor altijd een speciaal plekje in ieders hart blijven hebben. 

Rust zacht lieve jongen, wij gaan alle mooie herinneringen aan jou met ons volle hart koesteren!

 

Het Buddy Kat team xxx