Wat maken we mee

Nieuws over Alim, onze kattenkat die niets van mensen moest weten!

Iets meer dan een maand geleden is onze Alim geplaatst. Hij werd in the middle of nowhere ingevangen. Hij bleek ziek te zijn en na bloedonderzoek kwam er ook nog eens aidspositief bij. Op zich niet zo een hele grote ramp, maar Alim is helemaal geen mensenkat .....hij is een kattenkat. Toch viel een mevrouw als een blok voor hem en wilde hem persé adopteren. Ze is helemaal van Utrecht gekomen om dit mannetje te adopteren. Hoe zou het nu met hem zijn? Nieuwsgierig?

Lees dan snel onderstaande update over hem mee.

 

Sinds half november is hij hier. Ik heb hem de eerste dagen in de serre gelaten, zodat hij een wat beperkte ruimte had waar hij makkelijk kon wennen. Hij was in het begin zo bang, dat hij haast verlamd van angst was. Hij verstopte zich achter de stoel, lag helemaal plat op de grond en alleen zijn grote ogen gingen heen en weer. Ook wilde hij niet goed eten en durfde nauwelijks naar het toilet. Arm ventje, ik had echt medelijden met hem! 

Al snel heb ik de deur tussen de woonkamer en de serre gewoon opengezet, zodat hij in ieder geval ’s nachts (als wij niet in de woonkamer waren) de boel op zijn gemak kon verkennen. Na een paar dagen ging het eten steeds beter, uiteraard alleen als we “uit het zicht” waren. Je kon nog zoveel overheerlijke dingen voor zijn neus neerleggen, hij nam geen hap als je nog in de buurt was. 

Het is een heel verschil met hoe het nu gaat. Hij heeft (voor zijn doen) best wat stappen gemaakt. Waar hij eerst alleen ’s avonds even om de hoek kwam kijken, ons op de bank verderop zag zitten en dus snel weer rechtsomkeert maakte, durft hij nu vlak langs ons heen te lopen.Natuurlijk wel met een kort sprintje, maar toch ;-) Hij beschouwt de serre nog steeds als zijn veilige plek, maar hij zit ook veel onder de bank. Van daaruit kan hij alles goed in de gaten houden. De laatste twee weken wordt hij steeds vrijer. Hij komt regelmatig overdag onder de bank vandaan, loopt dan op zijn gemak wat rond (houdt me altijd wel goed in de gaten), zit vaak op de bank i.p.v. eronder en sinds een paar dagen springt hij ook op de houten kist bij het raam om daar lekker in een mandje te gaan liggen. Nog steeds zoekt hij een veilige plek op als er iemand zijn richting oploopt, maar dat wordt ook al minder “paniekerig”.

Daar waar hij eerst altijd veilig verscholen wachtte tot zijn eten vlak bij hem neergezet werd, komt hij de laatste paar dagen zelf naar de keuken gelopen om te kijken waar het blijft. En hij eet het gewoon allemaal op terwijl ik ook in de keuken ben. Lekkere dingen eet hij nog niet uit mijn hand, hij blaast naar me en ik krijg dan een paar tikken van hem, maar al zonder nagels en maar heel zachtjes. Zo van “ik vind het nog een beetje eng, maar ik vind je ook wel aardig”. Hij eet alles gewoon op terwijl ik op 30 centimeter naast hem zit. Het zijn misschien vooralsnog kleine stapjes, maar ik ben ontzettend trots op hem! Geen idee wat het ventje allemaal heeft meegemaakt in het verleden, maar duidelijk is dat de mens hem niet heel veel goeds heeft gebracht tot nu toe. Daar gaan we verandering in aanbrengen. Wacht maar tot hij straks doorkrijgt hoe fijn het wel niet is om lekker geaaid te worden. Dan wordt het de grootste knuffelbeer van allemaal! Maar daar wachten we nog even mee. 

Ik wil niets overhaasten en eerst zorgen dat hij echt doorheeft dat hij van ons niets te vrezen heeft en dat we het beste met hem voor hebben.

 

Als dat geen liefde is .......