Wat maken we mee

Een tijdje geleden, zijn we met een aantal vrijwilligers afgezakt naar Durbuy in de Ardennen. Er waren daar meerdere katten die hulp nodig hadden. Maar bij het zien van Ollie zijn snoetje, wisten we meteen dat hij ook mee in de opvang moest komen. We vonden hem in het bungalowpark en kregen hem maar niet te pakken. Hij zag er zo verschrikkelijk mager uit, vies en we voelden ons zo machteloos tegenover hem. Zijn snoetje straalde leegte en droefheid uit, dat brak ons hart! 

De volgende dag is het toch gelukt om dit mannetje in te vangen. Snel met hem naar de dierenarts en ja, er was werk aan de winkel met dit kereltje. Ook bleek Ollie aidspositief te zijn en kwam dus in de opvang van Buddy Kat. Langzaam aan kruipt hij uit zijn dalletje.

Ja? Ollie? Misschien kan jij je verhaal nu zelf verder vertellen?

Nou euhhhhh (helemaal verlegen).... dit is een drastische wending in mijn leven geweest. Ik doolde maar rond en voelde me alleen en verlaten. Nu woon ik al een tijdje in Buddy Kat en kan niet geloven dat ik dit 'geluk' mag beleven.

Hier wordt voor me gezorgd alsof ik een prins ben. Op tijd en stond lekker eten, snoepjes en knuffeltjes a volonté! Soms weet ik niet goed wat ik ermee moet. Ik verstop dan liefst mijn snoetje, ik ben beschaamd. Maar dan krijg ik weer van die heerlijke kriebeltjes over mijn koppie en zachte woordjes in mijn oortje gefluisterd. Gohhhh, dat is zo genieten, ik begin dan spontaan te prrrrr-en.

Soms trek ik heel eventjes de stoute schoentjes aan en durf ik de verzorgster wel eens aankijken. Ik ben nu ook al zo ver dat ik al eens durf rond te lopen als een verzorgster in Buddy Kat is. Ik sta met momenten versteld van mezelf wat ik allemaal doe en durf. Gelukkig hebben ze hier alle tijd en geduld met mij.

Ik mag zelf het tempo bepalen wat ik voel, wat ik wil doen, dus dat is super-de-luxe ;-)

Ik begin zelfvertrouwen te krijgen, geef me nog wat tijd en het komt allemaal goed. Kijk maar eens naar mijn foto, zie je hoe stoer ik hier poseer?

Pppprrrrrrrrrrrr, Ollie