Wat maken we mee

Het duurt soms een hele tijd voor een opvanger van Buddy kat zijn gouden mandje krijgt. Maar mensen die een aidskatje adopteren, kiezen daar ook heel bewust zelf voor. De liefde voor een aidskatje kan heel erg intens zijn, net omdat ze zo speciaal zijn. Boris, onze ex-opvanger van Buddy Kat, heeft het geluk gehad dat hij een half jaar geleden definitief bij zijn opvanggezin mocht blijven wonen.

Leest u deze mooie verwarmende update van Boris zijn mama mee?

 

We zijn nu een aantal maanden verder. Boris woont inmiddels een jaar bij ons, eerst als opvanger, maar we hadden hem al volledig in ons hart gesloten en konden hem niet meer loslaten. Hij moest gewoon blijven! 

Boris is een oudje, opa Boris noemen we hem liefdevol. Het jonge grut dat hier rond rent, daar moet hij niet veel van hebben, dat is hem allemaal wat druk. Boris sloft op en neer van beneden naar boven op zoek naar een rustig slaapplekje. Op het moment dat er iemand thuiskomt is hij meteen bij je om je te begroeten. Ook als er bezoek komt, is Boris als eerste van de partij voor een uitgebreide knuffelsessie. Mensen zijn altijd onder de indruk van zijn lieve karakter.

Het liefst eet hij rauwe tartaar en gekookte kip, dan staat hij vreugdevol aan het aanrecht. Hij krijgt ook altijd een bord voor zich alleen. Heel rustig geniet hij dan van zijn maaltijdje. Er komt ook niemand aan zijn eten. De andere katten respecteren dat dit bordje helemaal voor hem is.

De ontstekingen in zijn bekje komen en gaan, maar blijven toch steeds sluimerend aanwezig. Hij krijgt hier zijn medicijntjes voor en dan knapt hij ook snel weer op. Gelukkig eet hij goed en zit hij voor de rest super lekker in zijn vel. Zijn huidaandoening is geheel verdwenen, vanwege wat aanpassingen in zijn voeding. Hij is verlost van de korstjes en de jeuk, dat is al heel veel waard. Verder is het qua zorg een kleine moeite om hem dagelijks zijn Interferon en Cortisonen te geven.

Hij gaat gewoon zijn gangetje en wij laten hem lekker zijn ding doen. Alles mag en alles kan. Ik hoop dat hij nog heel lang van zijn leventje hier mag genieten, want een huis zonder Boris zal nooit meer hetzelfde zijn. Hij hoort bij ons en ondanks dat ik vaak te maken krijg met vooroordelen van mensen, heb ik nooit spijt van mijn beslissing gehad. Voor mij was deze keuze vanzelfsprekend en het heeft het leven van zowel ons als van Boris in de meest positieve zin veranderd.