Wat maken we mee

Ondertussen woont Boris nu iets meer dan één maand bij zijn opvangmama en familie als gezinslid. Hoe gaat het met hem, Boris vertelt het graag zelf.

Hoi allemaal,

Met mij gaat het super en ik geniet echt enorm van mijn leventje hier bij mijn familie. Ik hoef nooit meer te verhuizen en dat geeft me een zaaaaaaalig gevoel.

Mijn gezondheid is ook redelijk stabiel. Ik krijg dagelijks mijn portie cortisonen en mijn Interferon, dit houdt me enorm fit. Af en toe krijg ik last van ontstoken slijmvliezen, maar daar heeft mijn vrouwtje ook medicijntjes voor in huis. Een paar dagen op de tandjes bijten met slikken van die vieze troep, en hoppa, dan gaat het weer beter.

Ik word hier op mijn oude dagje zo verwend, ik kan het nog steeds niet goed vatten hoor. Een paar keer per week krijg ik van mijn vrouwtje tartaar of biefstuk. Dat is mijn favoriete maaltijd en als ik het van in de verte al ruik, hooooooooo .... dan zit ik binnen enkele seconden op het aanrecht hoor.

Eigenlijk, als ik heel eerlijk moet zijn, nadat ik wist dat ik voor altijd bij mijn opvangmama mocht blijven wonen, is mijn gezondheid er alleen maar op vooruit gegaan. Ik ben helemaal relaxt nu!

's Morgens zit ik in de slaapkamer uit het raam te kijken, dan wat eten en dan mijn favoriete bezigheid, slapen! 's Avonds heb ik mijn gekkenuurtje, hihi. Dan speel ik met alles wat los en vast zit. Door mijn leeftijd word ik snel moe, maar dan ga ik eerst nog even heerlijk kroelen met mijn vrouwtje vooraleer ik mijn vast slaapplekje opzoek.

Hier lopen nog enkele voervoeters in huis, Charlie is er eentje van. Tussen ons is een soort van vriendschap ontstaan. We gaan op een heel vredelievende manier met elkaar om, sjiek hé? We geven ons af en toe een kopje zo van ..... alles goed joh, en voor de rest laten we ons ieder in zijn eigen waarde. Moet toch kunnen niet? Zelfs het schuwe poesje Hayley, die niet dol is op andere katten, is graag in mijn buurt. Mss. wordt het nog wat tussen ons :-)

Mijn vrouwtje en ik kletsen heel vaak met elkaar 's avonds en gisteren heeft ze me iets toevertrouwd. Nou, heb ik toch even een traantje moeten wegpinken, ik werd er stil van.

Zij vindt dat het opvangen en adopteren van mij haar heeft veranderd omdat ik een aidskater ben. Ze vertelde me dat ze altijd van katten heeft gehouden, maar dat het adopteren van mij toch wel heel bijzonder voor haar was. Mijn vrouwtje vindt dit bijzonder vanwege het feit dat aidskatten zoals ik, op veel plaatsen geen bestaansrecht hebben en gedood worden. Ze vindt het bijzonder omdat ik gewoon met de andere katten van het gezin in harmonie kan leven.

En deze zin vind ik dan weer heel bijzonder van haar, luister wat ze me vertelde: 

We weten nooit wat de toekomst ons gaat brengen Boris, maar de tijd die we samen hebben, zal de mooiste tijd van jouw leven zijn. Ik geniet enorm van jouw aanwezigheid hier in huis, eigenlijk is het moeilijk uit te leggen, maar het voelt heel speciaal.

Jaaaaa, zeg nu eerlijk, had ik het nog beter kunnen treffen?

 

Vele groetjes van mij (Boris) en tot binnenkort weer, doeiiiii x